Tweede team knokt zich naar de top van 1B

Pim Kleinjan excelleert koelbloedig in slotfase

DORDRECHT * Hitchcock zou er zijn vingers bij hebben afgelikt. Wat in de Dordtse schaakwereld vooraf al als een kraker was aangekondigd, overtrof alle hooggespannen verwachtingen. Dordrecht 2, ongeslagen koploper in 1B, moest in eigen huis Erasmus 2 van het lijf houden. Voor de Rotterdammers, in de vorige ronde onderuit gegaan tegen de andere club uit Dordrecht – De Willige Dame – telde alleen een overwinning om in de race te blijven voor het kampioenschap. Ondanks de grote belangen vierde sportiviteit hoogtij, maar spanning was er – urenlang.

Tot het allerlaatste moment was onzeker welk team met de winst zou gaan strijken. “Dat wordt een leuk verslagje,” gniffelde een toeschouwer. Tja. Ga er maar aanstaan. Hoe beschrijf je gebeurtenissen die eigenlijk niet met een pen zijn te beschrijven? Een poging.

Kort voor het einde

Het iets even na elven in de avond. Op het scorebord, met uitsluitend de voornamen van de spelers, prijkt de stand 3½ – 3½. Aan bord vijf wordt nog gespeeld. Pim Kleinjan, met wit, tegenover Jan-Willem Versloot. Een topduel. Beiden lijken niet op de hoogte van de tussenstand. Pim valt aan, Jan-Willem verdedigt zich als een leeuw. De seconden glijden weg. Op beide klokken resteert nog iets meer dan een minuut. Pim, supergeconcentreerd, merkt niets van wat er om hem heen gebeurt. Zijn gezicht is enkele tinten roder dan normaal. Jan-Willem, strakke trekken, probeert zijn gevoelens onder controle te houden. De toeschouwers reikhalzen. Uw verslaggever prijst zich gelukkig dat hij langer is dan gemiddeld. Op zijn tenen staand is hij getuige van een imponerende worsteling. Leo Verhoeven kan het niet aanzien. IJsberend in de gang bekent hij: “Dit is niets voor mij…”

Voorspel

De Erasmianen zijn ruimschoots op tijd gearriveerd in het ruime, maar na later op de avond zou blijken irritant rumoerige, onderkomen van één van de oudste clubs (in 1888 opgericht) van Nederland. Gilles Donze, ditmaal niet als speler maar als supporter aanwezig, is er voor morele steun. Dat geldt ook voor liefhebber Cor van As, altijd tuk op een schaakverzetje. De opzet van de – scherp opgezette – partijen belooft al veel spektakel. Het eerste memorabele moment doet de Rotterdamse delegatie huiveren.

André Boon, anders toch de soliditeit zelve, laat zich kinderlijk foppen en verliest een stuk. Tegen een pionnetje weliswaar, maar verdere compensatie ontbreekt. Hij blijft lang – te lang – doorspelen onder het motto: “Ik wil geen achterstand op het scorebord zien.” Dat lukt. De bezoekers komen om 22.05 uur zelfs op voorsprong via de moedige Arno van Houten die een ‘giftige’ pion pakt en zich vervolgens listig naar een uitweg – met stukwinst – combineert. Een knappe en vooral ook voor het team stimulerende prestatie (0 – 1).

Kopman Cander Flanders vraagt zijn captain toestemming om een remiseaanbod te doen. Dat kan geen probleem zijn. Curieus: als hij bij zijn bord terugkomt is het zijn tegenstander die voorstelt om de vrede te tekenen ( ½ – 1½). Kort daarop staakt André zijn laatste restje verzet en is de stand in evenwicht. Davin Mostert heeft het initiatief uit de opening (“Of ik nog in het boek zit? Geen idee. Als mijn tegenstander langer gaat nadenken zal dat wel niet”) moeten afstaan.

Ruud Dröge, naar eigen zeggen ‘voor zijn doen erg scherp spelend’, stookt het vuur in de stelling op via een torenverdubbeling op de h-lijn die na secuur opereren de winst van een pion oplevert. Leo Verhoeven meldt zich bij zijn captain: “Ik krijg een remiseaanbod. Sta een kwaliteit tegen pion achter.” Gelet op de overige borden wordt hem gevraagd het tóch te proberen, aangezien onze man met het loperpaar het meeste spel lijkt te hebben. Leo berust en begraaft het gezicht in zijn handen.

Captain Henk, met de rug tegen de muur gedrongen, plaatst zelf wél een (tactisch) remisebod. Zijn opponent zucht, overlegt, kijkt minutenlang hoe de resterende partijen erbij staan en gaat ten slotte overstag: 2 – 2. Ook Davin neemt genoegen met een half punt. Hij heeft tijdvoordeel, maar de stelling rechtvaardigt de vrede. Rond 22.45 uur worden nog twee paar handen geschud. Ruud, geconfronteerd met een stukoffer dat toegang biedt tot de promotie van een pion, ziet een reeks schaakjes zonder resultaat blijven en moet accepteren dat er driemaal een gelijke stelling ontstaat. Leo’s manhaftige pogingen – een standbeeld voor die man – om Hans Berrevoets onderuit te halen mislukken . Ergo: 3½ – 3½.

Slotspel

Terug naar het titanengevecht aan bord 5. Het kan er, zo lijkt het, werkelijk nog alle kanten oprollen. Pim staat aan het roer, maar Jan-Willem verdedigt spitsvondig, loerend op tegenkansen. Die komen er niet, want de speler van Erasmus vlecht de ene na de andere truc in de stelling. Als het publiek denkt dat hij zijn kruit heeft verschoten, volgen enkele fraaie penningen die de doorslag geven. Met een aantal gedecideerde krachtzetten zet Pim de kroon op het karwei. Als Versloot hem de hand reikt is indianengehuil uit het Erasmuskamp hoorbaar. Gelukt! Geweldig! De matchwinnaar wordt bijna doodgeknuffeld.

Na vier ronden gaan vier teams, waaronder Erasmus 2, samen aan de leiding. Dat belooft een boeiende finale. Normaal gesproken heeft De Willige Dame, die de op papier sterkste teams al heeft bestreden, de beste papieren voor de eindzege. Daar zullen ze wel heel hard voor moeten knokken, want Erasmus 2 heeft de smaak nu weer helemaal te pakken…

Kijk hier voor alle uitslagen van het tweede team in de RSB competitie.

Henk de Kleijnen